Co nowego w Muse Code 1.4: natywny Windows, /model, import skilli i nie tylko

Najpierw sprawdź wersję

Oficjalny changelog Mety wymienia wydania Muse Code według numeru wersji, ale wpisy nie mają dat, więc ze strony nie wyczytasz, kiedy dana funkcja do ciebie dotarła. Pewnym sposobem jest sprawdzenie własnej instalacji:

muse --version

Jeśli masz wersję niższą niż 1.4.10, zaktualizuj. Dokumentacja Mety pokazuje tylko instalator, więc najprościej uruchomić go ponownie dla swojej platformy (zob. następną sekcję). Ten poradnik obejmuje wersje od 1.4.2 do 1.4.10 i grupuje zmiany tematycznie, a nie według wydań — przy każdej pozycji podajemy wersję, żebyś wiedział, czy już ją masz.

Windows instaluje się teraz natywnie

Na starcie Muse Code na Windowsie oznaczał WSL2. To już nieaktualne, a nasz poradnik instalacji opisuje teraz obie drogi. Dokumentacja Mety pokazuje natywny instalator dla PowerShella:

irm https://dev.meta.ai/install.ps1 | iex

Na macOS i Linuksie komenda się nie zmieniła: curl -fsSL https://dev.meta.ai/install.sh | sh. Meta nie podała, kiedy pojawił się instalator dla Windowsa; zewnętrzny poradnik opisywał go już 22 września 2026 r.

Natywny Windows ma kilka różnic, o których warto wiedzieć:

• Agent wykonuje komendy w PowerShellu, a nie w Bashu.
• Sandbox może przy pierwszej inicjalizacji wywołać monit UAC.
• Wprowadzanie głosowe jest niedostępne.
• Komunikacja między sesjami jest niedostępna; działa tylko na macOS i Linuksie.

WSL2 nadal działa, bo to Linux. Zostań przy nim, jeśli polegasz na narzędziach basha albo na komunikacji między sesjami. Aplikacji desktopowej i oficjalnego rozszerzenia do VS Code wciąż nie ma.

Modele i /model

• 1.4.5: /model <model-id> przełącza model bezpośrednio, na przykład /model muse-wonder-1.0, bez otwierania okna wyboru. Teraz, gdy dostępny jest Muse Wonder, ma to większe znaczenie.
• 1.4.7: okno wyboru /models dostało krok wyboru poziomu rozumowania.
• 1.4.4: -c key=value nadpisuje wartość konfiguracji dla pojedynczego uruchomienia — przydatne, gdy chcesz wypróbować inne ustawienie bez edytowania pliku konfiguracyjnego.

Sesje i wznawianie

• 1.4.3: /resume <id-or-name> otwiera ponownie konkretną sesję.
• 1.4.5: sesje dostają nazwy automatycznie, więc /resume po nazwie staje się wreszcie praktyczne.
• 1.4.7: /goal cancel i /goal stop kończą trwający cel.
• 1.4.8: możesz na żywo śledzić pracę subagentów.
• 1.4.2: komendy Basha działające w tle zwracają Work ID, do którego możesz się później odwołać.

muse serve, SDK i protokół sesji

Jeśli sterujesz Muse Code z własnych narzędzi, a nie z terminala, większość pracy nad 1.4 trafiła właśnie tutaj:

• 1.4.2: muse serve przyjmuje wiele katalogów głównych przestrzeni roboczej oraz flagi --provider i --model. To samo wydanie dodało muse voice transcribe.
• 1.4.5: muse serve przechowuje do 256 sesji.
• 1.4.6: pluginy i marketplace’y są dostępne przez protokół sesji, a muse serve dostał recenzenta Auto-review.
• 1.4.9: --disable-request-user-input sprawia, że agent nie czeka na odpowiedzi podczas przebiegów bez nadzoru, a wywołania MCP zawierają teraz ID wywołania narzędzia.

Pluginy, skille i hooki

• 1.4.3: zarządzanie pluginami jest domyślnie włączone.
• 1.4.4: konfiguracja MCP może odwoływać się do zmiennych środowiskowych, więc sekrety mogą zostać poza plikami konfiguracyjnymi.
• 1.4.5: możesz importować skille z Claude albo Codex. Jeśli zbudowałeś już skille dla innego agenta, nie musisz ich przepisywać. Co jest w zestawie z Muse Code, opisuje nasz przewodnik po wbudowanych skillach.
• 1.4.6: nowe hooki PostToolBatch i StopFailure.
• 1.4.8: --preset empty uruchamia agenta bez wbudowanych narzędzi — czysta baza dla wąsko zdefiniowanych pluginów.

Obrazy, wideo i /blender

• 1.4.4: do tury możesz dołączyć wideo.
• 1.4.7: agent potrafi generować i edytować obrazy, gdy dostępny jest model obrazowy.
• 1.4.10: /blender odtwarza obrazy referencyjne jako edytowalne sceny Blendera, a Computer Use potrzebuje mniej wywołań narzędzi.

Bezpieczeństwo i uprawnienia

Łatwo je przeoczyć w notatkach do wydania, ale warto o nich wiedzieć:

• 1.4.6: tryb Contributor jest domyślnie włączony dla subskrybentów. W zamian za większy limit w planie Meta może używać twoich treści do trenowania przyszłych modeli. Jeśli ci to nie odpowiada, wyłącz go w /settings; twój limit wtedy spadnie. Zobacz Contributor vs. Standard.
• 1.4.6: zatwierdzanie find -exec i find -delete jest bezpieczniejsze.
• 1.4.8: naprawiono błąd, przez który zapytania w tle mogły korzystać z trybu Contributor, mimo że go wyłączyłeś. Jeśli zrezygnowałeś z niego na wcześniejszej wersji 1.4, zaktualizuj.
• 1.4.8: profile uprawnień, których nie da się wyegzekwować, są odrzucane przy starcie.
• 1.4.10: sandbox nie może już odczytywać ani zmieniać zapisanej konfiguracji.

Ustawienia dla firm

• 1.4.3: ca_bundle oraz korzystanie z systemowego magazynu certyfikatów — dla sieci za firmowym proxy TLS.
• 1.4.4: session_retention_days określa, jak długo przechowywane są sesje.

Razem z kontrolą profili uprawnień z 1.4.8 i zmianą w sandboksie z 1.4.10 sprawia to, że 1.4.10 jest rozsądną wersją minimalną dla każdego zarządzanego wdrożenia.

Czy aktualizować?

Tak. Dwie z opisanych zmian to poprawki prywatności i bezpieczeństwa (błąd trybu Contributor w 1.4.8 i ograniczenie sandboksa w 1.4.10), a kilka nowszych funkcji, jak przełączenie się prosto na Wonder przez /model, zakłada świeżą wersję. Uruchom muse --version, jeśli jesteś w tyle, uruchom ponownie instalator, a muse --help pokaże ci dokładnie, jakie komendy obsługuje twoja wersja. Nasza strona changelogu śledzi wydania na bieżąco. Dopiero zaczynasz? Zacznij od naszego przewodnika na start.