Muse Code: pobieranie i instalacja na macOS, Linuksie i Windowsie

„Pobieranie” to jedna komenda

Kto szuka, skąd pobrać Muse Code, spodziewa się pliku .dmg, .exe albo strony w sklepie z aplikacjami. Nic takiego nie istnieje. Muse Code to program wiersza poleceń, a oficjalny sposób na jego zdobycie to skrypt instalacyjny Mety. Na macOS i Linuksie:

curl -fsSL https://dev.meta.ai/install.sh | sh

Na Windowsie, w PowerShellu:

irm https://dev.meta.ai/install.ps1 | iex

Każdy z tych skryptów umieszcza binarkę muse na twoim PATH; muse --version potwierdza, że się udało. Jeśli wolisz nie przepuszczać zdalnego skryptu prosto do powłoki, najpierw go pobierz (na przykład poleceniem curl -fsSL https://dev.meta.ai/install.sh -o install.sh), przeczytaj, a dopiero potem uruchom. Na każdej wspieranej platformie to cała historia z pobieraniem — zmienia się tylko miejsce, w którym tę komendę uruchamiasz.

macOS i Linux

Na Macu albo maszynie z Linuksem otwórz terminal i uruchom powyższą komendę curl. Przed pierwszą sesją warto wiedzieć dwie rzeczy:

Jeśli po instalacji muse nie zostanie znaleziony, otwórz nowe okno terminala, żeby powłoka ponownie wczytała PATH.
Przy pierwszym uruchomieniu się logujesz. Uruchomienie muse w katalogu projektu otwiera przeglądarkę, żebyś uwierzytelnił się na dev.meta.ai kontem deweloperskim Meta. Poświadczenia są cache’owane, więc nie będziesz tego powtarzać co sesję. Na serwerach, runnerach CI i innych maszynach bez interfejsu pomiń przeglądarkę: utwórz klucz w panelu Model API i wyeksportuj go jako META_API_KEY albo zapisz go raz komendą muse auth set.

Potem wejdź przez cd do repozytorium gita i uruchom muse. Nasz przewodnik na start podsuwa dobre pierwsze zadanie.

Windows: natywny instalator PowerShell

Kiedy ten poradnik ukazał się po raz pierwszy, natywnej wersji na Windowsa nie było, a WSL2 był jedyną drogą. To się zmieniło: dokumentacja Mety wymienia teraz natywny instalator dla Windowsa. Meta nie podała, kiedy się pojawił (zewnętrzny poradnik opisywał go już 22 września 2026 r.), ale dziś to oficjalna ścieżka.

Otwórz PowerShell i uruchom:

irm https://dev.meta.ai/install.ps1 | iex

Potem otwórz nowe okno PowerShella, sprawdź muse --version i uruchom muse w repozytorium gita. Muse Code na Windowsie nie działa jednak identycznie jak na pozostałych platformach — Meta wymienia takie różnice:

PowerShell zamiast Basha. Agent wykonuje komendy w PowerShellu, więc skrypty i jednolinijkowce, które pisze dla twojego projektu, będą w PowerShellu, a nie w Bashu.
Monit UAC przy pierwszej inicjalizacji sandboksa. Gdy sandbox uruchamia się po raz pierwszy, Windows może poprosić o zgodę. To normalne.
Brak wprowadzania głosowego. Na Windowsie głos jest niedostępny.
Brak komunikacji między sesjami. Na Windowsie sesje nie mogą wysyłać sobie wiadomości; ta funkcja działa tylko na macOS i Linuksie.

Alternatywa na Windowsie: kiedy wybrać WSL2

WSL2 nadal działa — to Linux, więc Muse Code zachowuje się dokładnie tak jak na maszynie z Linuksem. Wybierz go, jeśli narzędzia twojego projektu zakładają Basha, jeśli skrypty zespołu są pisane pod Linuksa albo jeśli chcesz komunikacji między sesjami. Podsystem Windows dla systemu Linux daje ci prawdziwe środowisko linuksowe na Windowsie 10 lub 11:

Otwórz PowerShell jako administrator i uruchom wsl --install. To instaluje WSL2, domyślnie z Ubuntu. Uruchom komputer ponownie, gdy system o to poprosi.
Uruchom Ubuntu z menu Start i utwórz swojego użytkownika Linuksa.
Upewnij się, że podstawy są na miejscu: sudo apt update && sudo apt install -y curl git.
Uruchom instalator dla macOS/Linuksa w terminalu Ubuntu — tę samą linię curl … | sh co wyżej, a nie wersję dla PowerShella.
Trzymaj repozytoria w systemie plików Linuksa, na przykład w ~/code, a nie pod /mnt/c. Muse Code czyta i zapisuje mnóstwo plików, a dostęp przez granicę Windows–Linux jest dużo wolniejszy.

Jeśli logowanie w przeglądarce nie pojawia się z wnętrza WSL, użyj zamiast tego klucza API: utwórz go w panelu Model API i albo ustaw META_API_KEY w profilu swojej linuksowej powłoki, albo zapisz go komendą muse auth set.

VS Code, JetBrains i pytanie o „aplikację desktopową”

Meta nadal nie wydaje dla Muse Code ani aplikacji desktopowej, ani IDE, ani oficjalnego rozszerzenia do edytora. Nie znaczy to, że musisz rezygnować ze swojego edytora:

VS Code: uruchom muse w zintegrowanym terminalu. Z natywnym instalatorem działa to na Windowsie bezpośrednio, w terminalu PowerShell. Rozszerzenie WSL od Microsoftu potrzebne jest tylko wtedy, gdy wybrałeś WSL2: otwórz folder projektu w WSL, a zintegrowany terminal stanie się linuksową powłoką, w której Muse Code działa normalnie.
Zed i IDE od JetBrains: projekty społeczności podpinają Muse Code do edytorów obsługujących Agent Client Protocol (ACP). Są nieoficjalne — sprawdź, co i dokąd wysyłają, zanim skierujesz któryś z nich na prywatny kod.

Uważaj na wszystko, co jest reklamowane jako „aplikacja desktopowa Muse Code” albo jako osobne „Muse Code dla Windowsa” do pobrania. Nic z tego nie pochodzi od Mety; dwa powyższe skrypty instalacyjne to jedyna oficjalna dystrybucja. (Microsoft ogłosił 7 października, że konsumencki agent Muse od Mety trafi na Windowsa jako natywna aplikacja — ale to Muse, a nie Muse Code.)

Aktualizacja Muse Code

Zwykle nie musisz nic robić: Muse Code aktualizuje się sam. Instalator zakłada mały launcher, który pilnuje, żeby właściwa binarka była aktualna, a od CLI 1.4.11 sesja otwarta w chwili automatycznej aktualizacji wznawia się potem razem z historią. Żeby sprawdzić, na jakiej wersji jesteś, uruchom muse --version i porównaj wynik z naszym changelogiem — bieżącą serię omawiają notatki do wydania 1.4. Jeśli chcesz najnowszy build od razu, uruchom ponownie tę samą komendę instalacyjną; zastąpi to, co jest zainstalowane.

Nie ma też menedżera pakietów, z którym trzeba by się synchronizować. Meta nie publikuje dla CLI formuły Homebrew ani pakietu npm czy winget — pakiet @muse-code/sdk w npm to SDK do budowania własnych agentów, a nie sam Muse Code.

Typowe problemy z instalacją

muse: command not found po instalacji. Otwórz nowy terminal, żeby powłoka ponownie wczytała PATH. Na macOS i Linuksie instalator dopisuje ~/.local/bin do profilu powłoki; jeśli używasz nietypowej powłoki, dodaj ten katalog do PATH samodzielnie.
Na Linuksie każda komenda powłoki kończy się błędem. Linuksowy sandbox opiera się na dołączonym pomocniku bubblewrap. Bez działającego pomocnika — także w dystrybucjach opartych na musl, takich jak Alpine, które go nie mają — Muse Code odmawia uruchamiania komend powłoki, zamiast puszczać je bez sandboksa. Użyj dystrybucji albo kontenera z glibc.
Monit o uprawnienia na Windowsie przy pierwszym uruchomieniu. Sandbox Windowsa może przy pierwszej inicjalizacji poprosić o zgodę administratora (UAC). Później nie musisz uruchamiać Muse Code jako administrator.
Firmowe proxy i zablokowane sieci. Najpierw pobierz skrypt z opcją -o install.sh, żeby zobaczyć, z jakimi hostami się łączy, a potem poproś zespół sieciowy o ich odblokowanie.

Odinstalowanie Muse Code

Meta nie dokumentuje komendy do odinstalowania, więc usuwasz go ręcznie. Na macOS i Linuksie instalator umieszcza w ~/.local/bin launcher muse i wersjonowane pliki muse-bin-*; usuń je, a jeśli chcesz pozbyć się też ustawień, skasuj ~/.config/muse/. Na Windowsie uruchom w PowerShellu Get-Command muse, żeby zobaczyć, gdzie leży binarka, i ją usuń. Dwóch rzeczy odinstalowanie nie załatwia: nie anuluje subskrypcji — to zrobisz w sekcji Subscriptions w Accounts Center Mety — i nie usuwa plików projektowych, które Muse Code zapisał w twoich repozytoriach, takich jak AGENTS.md, .agents/ i .muse/.

Potem wybierz, jak płacisz

Instalacja jest darmowa; korzystanie z Muse Code — nie. Możesz wykupić miesięczny plan — Everyday Usage za 5 USD, High Usage za 15 USD, Power Usage za 50 USD albo Maximum Usage za 200 USD — albo zrezygnować z planu i płacić za tokeny przez Meta Model API. Strona cennika porównuje obie opcje i zawiera kalkulator kosztów.